Onze militairen in Nieuw-Guinea schrijven naar huis

Over de toestand in Nieuw-Guinea is bij jullie een beetje paniek geweest hè? Het beroerde is echter, dat wij er hier met onze neus boven opzitten. Gelukkig dat die officiële invasie niet is doorgegaan. Dan hadden we minstens een half jaar nodig gehad om al die kerels op te ruimen. Het rottige is dat wij niet het eerst mogen schieten. Maar dat loopt wel eens uit de hand hoor. Ik maak me niet druk. Doen jullie dat nu ook niet. Dat is het beste........

Honderden brieven uit Nieuw-Guinea bereiken de ouderlijke woningen in het verre vaderland. De vaak grove, vaak ook onsamenhangende medelingen worden nauwkeurig gespeld door ouders, meisjes, en familie. Men ziet meer dan dat men het leest, hoe het hun ver familielid gaat. Ze lezen tussen de regels door. Onbeduidende mededelingen worden met hun persoonskennis tot belangrijke feiten. De persoonlijke verbinding die men heeft, wordt intensief geëxploreerd. Men krijgt op deze wijze een beeld van de situatie, die vaak geheel anders is dan de officiële publikaties. Jan soldaat schrijft onomwonden en ongezouten recht op de man af. Ons dagblad kreeg de beschikking over een aantal brieven, die een duidelijk beeld geven hoe enkele jongens uit onze streek het daar maken.

lees verder de passages die uit diverse brieven zijn opgetekend die het afgelopen jaar naar huis zijn gestuurd op de volgende pagina's.